Data e postimit: 2014-01-12 07:15:52 Lexime: 35899

Jam duke udhetuar me imagjinaten time nje nje vend te ngjashem po krejt ndryshe vendit ku jetoj. Jam duke shkuar ne nje bote tjeter,aspak te ngjashme me planetin toke. Po shkoj me nje shpejtesi shume te madhe qe me fut friken, por imagjinata ime sme lejon te kem frike. Ajo eshte si nje mburoje mbrojtese e cila me mbron nga cdo gje qe mund te me frikesoje. E degjoj, po me peshperit ngadale ne vesh: - “Mos ki frike, po udhetojme ne kohe, ne nje kohe shume te vecante qe asnje njeri nuk mund ti rezistoje, as vete une qe jam imagjinata jote.” “Vetem prit, ki durim, jemi shume afer.”

Nuk shikoja dot asgje. Mendja ime ishte e bllokuar. Ishte vetem erresire e pafund. erresire qe te linte pa fryme. Frika po me ngacmonte perseri, por papritur u shfaq nje drite. U shfaq nje drite ne ate bote te re, ne ate planet qe ishte vetem brenda mendjes time. Drita me mbushi me fryme. Ajo bote jashtetokesore po me pelqente. Kishte shume drita te cilat ngjasonin me njera tjetren. Ndodheshin kudo, ne cdo vend. Nuk ishte nje planet si gjithe te tjeret. Koha atje nuk nxitonte. koha te priste ty. Koha priste cdo mendim tendin me kenaqesine me te madhe. Koha ishte si oksigjeni, thjesht nuk mund te jetoje pa te. Qielli ishte roze dhe me re ta argjendta qe fluturonin ne kohe. Ajri kishte aromen e mijerave embelsirave. Pemet ishin te veshura me fruta floriri dhe te shdritshme. Rruget nuk ishin thjesht rruge, por rruge te cilat te conin ne kohe te ndryshme. Atje mund te ndjeje paqen, atje nuk kishte zhurma, atje te shoqeronin vetem ndjenjat e kohes se lumtur. Njerezit, edhe pse smund ti quaj njerez sepse ishin qenie me fytyra engjellore te cilet kishin ndjenja te pastra qe skishin fund. Syte e tyre ishin te kristalte dhe mund te shikoje kohen brenda tyre, sigurisht vetem kohen e lumtur sepse atje nuk ekzistonte koha e trishtuar. Cdo gje ishte perfekte, cdo gje qe te rrethonte te mbushte me fryme dhe te bente te enderroje me sy hapur. Ajri qe te prekte lekuren te krijonte nje ndjesi teper terheqese, sepse te tregonte kohet me te bukura qe kishin kaluar dhe kohet akoma me te bukura qe do te vinin. Liqenet ishin si pasqyra te larta dhe te thella. Ne thellesine e ketyre liqeneve fshihej nje mister. por kete mister mund ta zbulonte cdo qenie qe shkonte atje. Mjaftonte vetem qe te hidhje syte mbi liqen dhe do te shikoje qarte fytyren tende, dhe me pas do te shikoje te ardhmen e cila koha kishte rezervuar per ty. Vetem koha qendiste te ardhmen tende, askush dhe asgje tjeter nuk mund ta bente. Koha, sepse ishte gjeja me e rendesishme qe asnjehere nuk do te shuhej, dhe qe gjithmone do te te priste. Do te te priste pa te kerkuar asnje arsye, asnje sqarim, asnje fjale. Do te te priste sepse koha atje mbizoteronte nga gjithcka tjeter. Dhe ti ndjeheshe e c’liruar, e gezuar dhe sikur ishe e uruar nga zoti.

Te gjithe qeniet ne ate bote aq perfekte ishin njelloj. Nuk kishte diferenca, nuk kishte kategori shtresas, nuk kishte ngjyra, nuk kishte perbuzje, nuk kishte ofendime. Te gjithe ishin te barabarte. Ishte si nje magji qe koha me inteligjencen e saj kishte krijuar. Koha bente cdo gje qe ti deshiroje. Fjala “Jo” nuk ekzistonte. Cdo enderr beheshe realitet. Jetoje ne nje menyre qe asnjehere nuk e kishe imagjinuar. Ne ate bote aq unike nuk kishte stres, merzitje dhe lote. Te gjitha keto koha i kishte zhdukur ne humnerat me te thella dhe me te erreta qe ekzistonin ne univers. Ato nuk do te vinin me kurre ne ate planet. Koha bente gjithcka per qeniet qe ekzistonin ne ate vend aq te mrekullueshem. Atje nuk mungonte asgje, te gjitha ishin ne vendet e tyre, dhe kur i kerkoje ato te vinin vete. Edhe yjet te degjonin kur kerkoje nje deshire dhe me xhentilesen e tyre binin vete nga qielli vetem per te shikuar te gjithe krijesat te gezuara dhe te lumtura. Edhe lumenjte edhe malet te degjonin dhe te jepnin keshilla. Edhe lulet te qetesonin me aromen e tyre. Edhe pemet te tregonin rruget qe ti doje te gjeje. Gjithcka qe te rrethonte ishte nje ndihme per te gjithe qeniet me fat qe jetonin ne ate planet kaq hyjnor. Nuk mund ta besoja. Cfare vendi ishte ai? Mos ndoshta ishte vete Parajsa? Ndoshta ishte me teper se kaq. Ishte nje vend perallor qe as fjalet nuk i gjen dot per ta pershkruar. Qetesia mbizoteronte ne te gjithe trupin tend dhe mendjen tende. Lumturia prekte cdo qelize tenden dhe gezimi te ndriconte syte dhe fytyren. Nuk e kuptoje se nga vinte e gjithe ajo qetesi dhe harmoni. Ishte e pamundur po mos te buzeqeshje. Buzeqeshje me cdo gje qe merrte fryme. Atje gjithcka merrte fryme. E gjithe natyra, I gjithe horizonti merrte fryme. Nata ishte magjike. Kishte yje te panumerueshem, te vegjel dhe te medhenj te cilet kercenin dhe luanin me henen madheshtore, ne menyre qe krijesat te flinin dhe te enderronin me ata derisa te dilte dielli ne mengjes. Dhe keshtu ndodhte nate pas nate. Dita dhe nata ishin magjike, dhe mezi prisje qe te vinin. Nuk ka fjale qe te vazhdoj ta pershkruaj me tej kete vend te pakrahasueshem...

Dhe mesa duket udhetimit imagjinar po i vjen fundi. Dritat po shuhen dale-ngadale dhe mendjen time po e mbulon erresira e pafund. Perseri kam frike, por imagjinata me thote, -“Mos ki me frike, udhetimi imagjinar ne kohe qe doja te te tregoja mbaroi me sukses.” Per sot kaq ishte aventura. Takohemi ne udhetimin tjeter ne kohe, qe jam e sigurt do te pelqeje akoma me shume.”

Vepra te ngjashme

femiria Autori: didi · Lloji: Ese pershkruese · Tema: femiria Kur isha e vogel doja te isha e rritur,por tani qe u rrita dua qe te kthehem serish ne femijri,sepse femiria eshte nje ndjesi qe nuk mund ta provosh perseri e qe shum njerz e duan at sepse i ben qe ta kthejn koken mbrapa e te mendojn per gjerat e kaluar.f...	Gjergj Fishta, një shpirt gjithnjë i t... Autori: Anxhela · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Gjergj Fishta, një shpirt gjithnjë i trazuar. Kur u ndesha për herë të parë me emrin e Gjergj Fishtës ideja e parë që më erdhi në mendje ishte ajo e një heroi legjendash pasi ky emër më bënte shoqëri me Gjergjat e tjerë, të heroit kombëtar, apo atij që vrau bajlozin e zi. Duke lexua...
Dimri Autori: Madita ,Majlinda,Doresa,Era · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Dimri DIMRI Dimri eshte nje stine shume e bukur dhe nje stin e ftoht.E ghithe siperfaqja e natyres eshte e mbuluar me debore.Fytyra e femijeve eshte gjithmone e buzeqeshur dhe ata lozin me topa bore.Dimri fillon me 22 dhjetor dhe mbaron me 21 mars.Dimri ka...	vdekja Autori: marinela sharka · Lloji: Ese pershkruese · Tema: ese vdekja vdekja eshte per cdo njeri. cdo kush do te mbylle syte nje dite ashtu sic kane bere shume njerez para nesh. per shume njerez vdekja ka qene e lavdishme. shume persona kane mbetur ne histori. por ...
28-29 nentori Autori: El.K · Lloji: Ese pershkruese · Tema: 28-29 nentori Gjendemi ne kete dite te madhe ku memedheu Jone u clirua.Kaluam shume vuajtje,brenga po ne fund ne fituam Fituam nga varesia e armikut e u beme te pavarur.Fituam nga mbeshtetja une sepse ne kurre nuk u ndame. Fituam nga guximi yne sepse syri yne kurre nu...	Kush jam une? Autori: Anaili · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Mbi veten time Jeta eshte nje liber I gjate dhe misterioz,me shume kapituj.Cdo kapitull perfaqeson nje nga fazat e njeriut,te cilit I eshte dhuruar ky margaritar shumefaqesh…Jam duke shfletuar,faqe,kapituj e pas nje leximi te gjate 15-vjecar,arrij te kapitulli “adol...
Adoleshentet Autori: Greta · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Problemet e adoleshences Adoleshenca quhet pjesa me e bukur e jetes por ne shumicen e rasteve nk esht keshtu.Problemet qe perballen femijet ne moshen e adoleshences mund te jene fatale.Mashtrimi nga moshat me te rritura eshte i lehte pasi pjekuria e tyre eshte e pakte dhe siguria...	Pasioni im me mrekullon Autori: Burrelsi · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Pasioni im me mrekullon Te gjith e kemi nje pasion,nje deshir,nje vullnet qe na terheq per te bere gjera te mrekullueshme.Pasioni lind vet me kalimin e kohes dhe shum shpejt behet si nje rrjedh lumi e rrembyeshme qe te merr me vete.Pasionet jane nga me te ndryshmet dhe shpeshhe...
Fshati im Autori: klasa jemm · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Fshati im >>>>>> zogjt po na zgjojn hajde qohuni po thojn Se pranvera erdh lule duhet me mbledh oh sa te dua ty o fshti im si ty s ka askund ty te duam shum e shum	Vjeshta Autori: Floresa.G · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Vjeshta Sot është një ditë e bukur Vjeshte.Të gjitha rrugët janë mbushur me gjethe të thata.Dielli me rrezet e tij te arta ia ka lëshuar vendin shiut dhe motit të freskët.Zogjt shtegtare shkojnë ne vendet e nxehta sepse është ftohët.Gjithashtu stin...
Korca ,dje dhe sot Autori: Kristina Kocibelli · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Korca ,dje dhe sot E...	Ne Vlore per shpalljen e pavarsise se Sh... Autori: YourLiterary.com · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Vlora qyteti i pavaresise Sot eshte data 28 nentor 1912,eshte nje dite e shenuar per te gjithe shqiptaret anembane,qe e kemi pritur vite e vite me radhe ,dhe dita e shumepritur erdhi por jo sicdo dite tjeter.Kur u zgjova ne mengjes me dukej sikur edhe dielli po bente drite me te...
Sikur te kisha edhe une nje jete... Autori: LH · Lloji: Ese pershkruese · Tema: gjakmarrja ne Shqiperi dhe menyra si e perjeton nje vajze adoleshente ngujimin. Ese “Sikur të kisha edhe unë një jetë…” Një jetë më ndryshe, me më shumë liri, paqe, argëtim, lumturi dhe dashuri. Vetëm kaq dua në këtë botë. Unë marr frymë, por nuk jetoj, s’jam në këtë botë, askujt nuk i interesoj. Jeta ...	Ema Bovari Autori: Kjara hoxha · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Pershkrimi i Ema Bovari Nje nga personazhet letrar qe me ka lene me shume mbresa eshte Ema Bovari.Me ka bere pershtypje se ne kohen e saj ishte nje nder vajzat theu tabu,dhe u perfol gjate ne menyren e te te jetuarit. Ema Bovari ishte nje vajze shume e bukur.Syte I kishte te...

Komentet e fundit!

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

Shto komentin tend per vepren e mesiperme!

Last name

Emri:

Email:

Komenti:

Pyetje sigurie

Sa eshte shuma e ketyre dy numrave: 1 + 2 =