Data e postimit: 2014-01-12 07:15:52 Lexime: 36681

Jam duke udhetuar me imagjinaten time nje nje vend te ngjashem po krejt ndryshe vendit ku jetoj. Jam duke shkuar ne nje bote tjeter,aspak te ngjashme me planetin toke. Po shkoj me nje shpejtesi shume te madhe qe me fut friken, por imagjinata ime sme lejon te kem frike. Ajo eshte si nje mburoje mbrojtese e cila me mbron nga cdo gje qe mund te me frikesoje. E degjoj, po me peshperit ngadale ne vesh: - “Mos ki frike, po udhetojme ne kohe, ne nje kohe shume te vecante qe asnje njeri nuk mund ti rezistoje, as vete une qe jam imagjinata jote.” “Vetem prit, ki durim, jemi shume afer.”

Nuk shikoja dot asgje. Mendja ime ishte e bllokuar. Ishte vetem erresire e pafund. erresire qe te linte pa fryme. Frika po me ngacmonte perseri, por papritur u shfaq nje drite. U shfaq nje drite ne ate bote te re, ne ate planet qe ishte vetem brenda mendjes time. Drita me mbushi me fryme. Ajo bote jashtetokesore po me pelqente. Kishte shume drita te cilat ngjasonin me njera tjetren. Ndodheshin kudo, ne cdo vend. Nuk ishte nje planet si gjithe te tjeret. Koha atje nuk nxitonte. koha te priste ty. Koha priste cdo mendim tendin me kenaqesine me te madhe. Koha ishte si oksigjeni, thjesht nuk mund te jetoje pa te. Qielli ishte roze dhe me re ta argjendta qe fluturonin ne kohe. Ajri kishte aromen e mijerave embelsirave. Pemet ishin te veshura me fruta floriri dhe te shdritshme. Rruget nuk ishin thjesht rruge, por rruge te cilat te conin ne kohe te ndryshme. Atje mund te ndjeje paqen, atje nuk kishte zhurma, atje te shoqeronin vetem ndjenjat e kohes se lumtur. Njerezit, edhe pse smund ti quaj njerez sepse ishin qenie me fytyra engjellore te cilet kishin ndjenja te pastra qe skishin fund. Syte e tyre ishin te kristalte dhe mund te shikoje kohen brenda tyre, sigurisht vetem kohen e lumtur sepse atje nuk ekzistonte koha e trishtuar. Cdo gje ishte perfekte, cdo gje qe te rrethonte te mbushte me fryme dhe te bente te enderroje me sy hapur. Ajri qe te prekte lekuren te krijonte nje ndjesi teper terheqese, sepse te tregonte kohet me te bukura qe kishin kaluar dhe kohet akoma me te bukura qe do te vinin. Liqenet ishin si pasqyra te larta dhe te thella. Ne thellesine e ketyre liqeneve fshihej nje mister. por kete mister mund ta zbulonte cdo qenie qe shkonte atje. Mjaftonte vetem qe te hidhje syte mbi liqen dhe do te shikoje qarte fytyren tende, dhe me pas do te shikoje te ardhmen e cila koha kishte rezervuar per ty. Vetem koha qendiste te ardhmen tende, askush dhe asgje tjeter nuk mund ta bente. Koha, sepse ishte gjeja me e rendesishme qe asnjehere nuk do te shuhej, dhe qe gjithmone do te te priste. Do te te priste pa te kerkuar asnje arsye, asnje sqarim, asnje fjale. Do te te priste sepse koha atje mbizoteronte nga gjithcka tjeter. Dhe ti ndjeheshe e c’liruar, e gezuar dhe sikur ishe e uruar nga zoti.

Te gjithe qeniet ne ate bote aq perfekte ishin njelloj. Nuk kishte diferenca, nuk kishte kategori shtresas, nuk kishte ngjyra, nuk kishte perbuzje, nuk kishte ofendime. Te gjithe ishin te barabarte. Ishte si nje magji qe koha me inteligjencen e saj kishte krijuar. Koha bente cdo gje qe ti deshiroje. Fjala “Jo” nuk ekzistonte. Cdo enderr beheshe realitet. Jetoje ne nje menyre qe asnjehere nuk e kishe imagjinuar. Ne ate bote aq unike nuk kishte stres, merzitje dhe lote. Te gjitha keto koha i kishte zhdukur ne humnerat me te thella dhe me te erreta qe ekzistonin ne univers. Ato nuk do te vinin me kurre ne ate planet. Koha bente gjithcka per qeniet qe ekzistonin ne ate vend aq te mrekullueshem. Atje nuk mungonte asgje, te gjitha ishin ne vendet e tyre, dhe kur i kerkoje ato te vinin vete. Edhe yjet te degjonin kur kerkoje nje deshire dhe me xhentilesen e tyre binin vete nga qielli vetem per te shikuar te gjithe krijesat te gezuara dhe te lumtura. Edhe lumenjte edhe malet te degjonin dhe te jepnin keshilla. Edhe lulet te qetesonin me aromen e tyre. Edhe pemet te tregonin rruget qe ti doje te gjeje. Gjithcka qe te rrethonte ishte nje ndihme per te gjithe qeniet me fat qe jetonin ne ate planet kaq hyjnor. Nuk mund ta besoja. Cfare vendi ishte ai? Mos ndoshta ishte vete Parajsa? Ndoshta ishte me teper se kaq. Ishte nje vend perallor qe as fjalet nuk i gjen dot per ta pershkruar. Qetesia mbizoteronte ne te gjithe trupin tend dhe mendjen tende. Lumturia prekte cdo qelize tenden dhe gezimi te ndriconte syte dhe fytyren. Nuk e kuptoje se nga vinte e gjithe ajo qetesi dhe harmoni. Ishte e pamundur po mos te buzeqeshje. Buzeqeshje me cdo gje qe merrte fryme. Atje gjithcka merrte fryme. E gjithe natyra, I gjithe horizonti merrte fryme. Nata ishte magjike. Kishte yje te panumerueshem, te vegjel dhe te medhenj te cilet kercenin dhe luanin me henen madheshtore, ne menyre qe krijesat te flinin dhe te enderronin me ata derisa te dilte dielli ne mengjes. Dhe keshtu ndodhte nate pas nate. Dita dhe nata ishin magjike, dhe mezi prisje qe te vinin. Nuk ka fjale qe te vazhdoj ta pershkruaj me tej kete vend te pakrahasueshem...

Dhe mesa duket udhetimit imagjinar po i vjen fundi. Dritat po shuhen dale-ngadale dhe mendjen time po e mbulon erresira e pafund. Perseri kam frike, por imagjinata me thote, -“Mos ki me frike, udhetimi imagjinar ne kohe qe doja te te tregoja mbaroi me sukses.” Per sot kaq ishte aventura. Takohemi ne udhetimin tjeter ne kohe, qe jam e sigurt do te pelqeje akoma me shume.”

Vepra te ngjashme

Vjeshta Autori: Steisi Ziu · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Vjeshta Sot është një ditë e bukur vjeshte.Gjethet e thata të pemëve kanë shtruar nëpër rrugët e qytetit një tapet të artë.Vjeshta është stina e gjumit të ëmbël.Dielli rrezeartë i ka lënë vendit shiut dhe motit të freskët.Sa bukur është t...	Dita e flamurit Autori: titilja · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Dita e flamurit Kishim vendosur qe per festen e pavaresise te shkonim ne qytetin e vlores, per te festuar edhe ne me qytetaret e vlores. Dhe me te thene e me te bere. U nisem heret ne mengjes me autobus une tili dhe ardi. Nga dritaret e autobuzit shihnim natyren vjesh...
Shoqeria e Vertete Autori: Arbjona Doçi · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Shoqeria Jane disa momente ne jete kur njeriu thjeshte ndihet vetem.Shikon perreth dhe kupton se shume prej atyre qe ti do nuk te duan,shume prej atyre qe respekton te ulin dhe ata qe mundohesh ti ndihmosh te shtypin,te bejne te ndihesh i padukshem.Eshte shume e v...	Me fal... Autori: x person · Lloji: Ese pershkruese · Tema: dashuria Sot jam vetëm…. Nuk me vret qetesia e dhimbjes, por kujtimi për ty.Nuk di ne te fal veten a te vazhdoj ta ushqej me idenë se nuk ka ndodhur asgjë.Si nuk te kuptova një herë,si nuk ti pashë ato sy te trishtuar te mbytur ne deshperim. Unë gjyk...
femiria Autori: didi · Lloji: Ese pershkruese · Tema: femiria Kur isha e vogel doja te isha e rritur,por tani qe u rrita dua qe te kthehem serish ne femijri,sepse femiria eshte nje ndjesi qe nuk mund ta provosh perseri e qe shum njerz e duan at sepse i ben qe ta kthejn koken mbrapa e te mendojn per gjerat e kaluar.f...	Ditari Im Autori: Alberina · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Ndjenjat Marr leter dhe lapsin per te shkruar.As vete nuk e di se cfare te shkruaj…perpiqem…perpiqem shume vetem e vetem te mos shkruaj per ty...,por nuk mundem,eshte kaq e veshtire…E di pse?!?!?!sepse kudo ku jam me cilindo..ne mendimet e mia je vetem ti…...
Ai... Autori: ajo goca · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Ai... Nuk e di nga t'ia filloj,pasi eshte shume e veshtire te pershkruash dike si ai.Po flas per nje person qe arriti te ndryshoje jeten time,ashtu sic askush nuk ka arritur ta beje ndonjehere.Per mua eshte enderra per te cilen kam enderruar per vite me radhe.M...	Ne zemra jeton fjala shprese Autori: Klevisa Manovi · Lloji: Ese pershkruese · Tema: koronavirusi NE ZEMRA JETON FJALA SHPRESE Boshlleku,vdekja dhe semundja pushtuan vendin. Vdekja po na kalon para sysh dhe semundja eshte bere mbreteresha e vendit,ka vendosur kuroren. Ngado ka rene nje qetesi e madhe. Valle ps...
Ese per pranveren Autori: Dea Palloshi · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Pranvera - stine e bukur Ashtu sic cdo stine qe ka bukurine e saj, dhe rendesine e saj edhe pranvera ka nje bukuri stinore. Ne pranvere cdo gje ndryshon, edhe njerezit jane me te lumtur, po edhe natyra eshte me e gjalle. Dita dites natyra gjelberon edhe me teper, dhe celin lule t...	Udhetimet e mia per ne Londer Autori: Edi Berisha · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Pushime Ishte nje dite e mire kur shkuam ne Prishtine ne aeroportin Adem Jashari per te shkuar ne Londer. Kemi udhetuar 3ore ka qene nje udhetim shume i mir. Ne Londer kishte shume turist qe shkojn qe ta vizitojn sepse esht nje vend shum imir sepse ka vende shume...
Endra Autori: genti · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Endraa ..Dhe ne ate cast mu shfaqe ti ...	pasioni im me mrekullon Autori: Anxhela Stafa · Lloji: Ese pershkruese · Tema: endrrat tona Te gjithe ne kemi nje enderr,nje pasion,nje deshir qe na terheq drejt nje te ardhmje te suksesshme.Pasioni lind me kalimin e kohes dhe shum shpejt pa e kuptuar behet si nje rrjedh lumi e rrembyeshme qe na merr me vete. Pasioni im qe me mrekullon eshte ma...
Gjuha jone Autori: Denisa · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Gjuha shqipe Gjuha jone Te ben krenar te degjosh qe gjithesici nga ne flete shqip edhe sikur ne cdo cep te botes le te shkoje gjuhen e tij nuk e harron. Kjo te krijon nje ndjesi te thelle brenda ne shpirte dhe temedosh se kjo gjuhe ska per tu shuar kurre,'Duajeni gj...	Lufta ,fataliteti i jetes njerezore Autori: Xheni Lime · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Ese Shume vende si dhe vendi yme eshte perballur me lufterat. Pro a jane lufterat fataliteti i jetes se njeriut ? Shume luftera kane pasur pasoja dhe deme te konsiderueshme si ne njerez ashtu edhe ne deme materiale. Po nga Kane ardhur keto luftera ??...

Komentet e fundit!

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

Shto komentin tend per vepren e mesiperme!

Last name

Emri:

Email:

Komenti:

Pyetje sigurie

Sa eshte shuma e ketyre dy numrave: 1 + 2 =