Data e postimit: 2014-01-12 07:15:52 Lexime: 36204

Jam duke udhetuar me imagjinaten time nje nje vend te ngjashem po krejt ndryshe vendit ku jetoj. Jam duke shkuar ne nje bote tjeter,aspak te ngjashme me planetin toke. Po shkoj me nje shpejtesi shume te madhe qe me fut friken, por imagjinata ime sme lejon te kem frike. Ajo eshte si nje mburoje mbrojtese e cila me mbron nga cdo gje qe mund te me frikesoje. E degjoj, po me peshperit ngadale ne vesh: - “Mos ki frike, po udhetojme ne kohe, ne nje kohe shume te vecante qe asnje njeri nuk mund ti rezistoje, as vete une qe jam imagjinata jote.” “Vetem prit, ki durim, jemi shume afer.”

Nuk shikoja dot asgje. Mendja ime ishte e bllokuar. Ishte vetem erresire e pafund. erresire qe te linte pa fryme. Frika po me ngacmonte perseri, por papritur u shfaq nje drite. U shfaq nje drite ne ate bote te re, ne ate planet qe ishte vetem brenda mendjes time. Drita me mbushi me fryme. Ajo bote jashtetokesore po me pelqente. Kishte shume drita te cilat ngjasonin me njera tjetren. Ndodheshin kudo, ne cdo vend. Nuk ishte nje planet si gjithe te tjeret. Koha atje nuk nxitonte. koha te priste ty. Koha priste cdo mendim tendin me kenaqesine me te madhe. Koha ishte si oksigjeni, thjesht nuk mund te jetoje pa te. Qielli ishte roze dhe me re ta argjendta qe fluturonin ne kohe. Ajri kishte aromen e mijerave embelsirave. Pemet ishin te veshura me fruta floriri dhe te shdritshme. Rruget nuk ishin thjesht rruge, por rruge te cilat te conin ne kohe te ndryshme. Atje mund te ndjeje paqen, atje nuk kishte zhurma, atje te shoqeronin vetem ndjenjat e kohes se lumtur. Njerezit, edhe pse smund ti quaj njerez sepse ishin qenie me fytyra engjellore te cilet kishin ndjenja te pastra qe skishin fund. Syte e tyre ishin te kristalte dhe mund te shikoje kohen brenda tyre, sigurisht vetem kohen e lumtur sepse atje nuk ekzistonte koha e trishtuar. Cdo gje ishte perfekte, cdo gje qe te rrethonte te mbushte me fryme dhe te bente te enderroje me sy hapur. Ajri qe te prekte lekuren te krijonte nje ndjesi teper terheqese, sepse te tregonte kohet me te bukura qe kishin kaluar dhe kohet akoma me te bukura qe do te vinin. Liqenet ishin si pasqyra te larta dhe te thella. Ne thellesine e ketyre liqeneve fshihej nje mister. por kete mister mund ta zbulonte cdo qenie qe shkonte atje. Mjaftonte vetem qe te hidhje syte mbi liqen dhe do te shikoje qarte fytyren tende, dhe me pas do te shikoje te ardhmen e cila koha kishte rezervuar per ty. Vetem koha qendiste te ardhmen tende, askush dhe asgje tjeter nuk mund ta bente. Koha, sepse ishte gjeja me e rendesishme qe asnjehere nuk do te shuhej, dhe qe gjithmone do te te priste. Do te te priste pa te kerkuar asnje arsye, asnje sqarim, asnje fjale. Do te te priste sepse koha atje mbizoteronte nga gjithcka tjeter. Dhe ti ndjeheshe e c’liruar, e gezuar dhe sikur ishe e uruar nga zoti.

Te gjithe qeniet ne ate bote aq perfekte ishin njelloj. Nuk kishte diferenca, nuk kishte kategori shtresas, nuk kishte ngjyra, nuk kishte perbuzje, nuk kishte ofendime. Te gjithe ishin te barabarte. Ishte si nje magji qe koha me inteligjencen e saj kishte krijuar. Koha bente cdo gje qe ti deshiroje. Fjala “Jo” nuk ekzistonte. Cdo enderr beheshe realitet. Jetoje ne nje menyre qe asnjehere nuk e kishe imagjinuar. Ne ate bote aq unike nuk kishte stres, merzitje dhe lote. Te gjitha keto koha i kishte zhdukur ne humnerat me te thella dhe me te erreta qe ekzistonin ne univers. Ato nuk do te vinin me kurre ne ate planet. Koha bente gjithcka per qeniet qe ekzistonin ne ate vend aq te mrekullueshem. Atje nuk mungonte asgje, te gjitha ishin ne vendet e tyre, dhe kur i kerkoje ato te vinin vete. Edhe yjet te degjonin kur kerkoje nje deshire dhe me xhentilesen e tyre binin vete nga qielli vetem per te shikuar te gjithe krijesat te gezuara dhe te lumtura. Edhe lumenjte edhe malet te degjonin dhe te jepnin keshilla. Edhe lulet te qetesonin me aromen e tyre. Edhe pemet te tregonin rruget qe ti doje te gjeje. Gjithcka qe te rrethonte ishte nje ndihme per te gjithe qeniet me fat qe jetonin ne ate planet kaq hyjnor. Nuk mund ta besoja. Cfare vendi ishte ai? Mos ndoshta ishte vete Parajsa? Ndoshta ishte me teper se kaq. Ishte nje vend perallor qe as fjalet nuk i gjen dot per ta pershkruar. Qetesia mbizoteronte ne te gjithe trupin tend dhe mendjen tende. Lumturia prekte cdo qelize tenden dhe gezimi te ndriconte syte dhe fytyren. Nuk e kuptoje se nga vinte e gjithe ajo qetesi dhe harmoni. Ishte e pamundur po mos te buzeqeshje. Buzeqeshje me cdo gje qe merrte fryme. Atje gjithcka merrte fryme. E gjithe natyra, I gjithe horizonti merrte fryme. Nata ishte magjike. Kishte yje te panumerueshem, te vegjel dhe te medhenj te cilet kercenin dhe luanin me henen madheshtore, ne menyre qe krijesat te flinin dhe te enderronin me ata derisa te dilte dielli ne mengjes. Dhe keshtu ndodhte nate pas nate. Dita dhe nata ishin magjike, dhe mezi prisje qe te vinin. Nuk ka fjale qe te vazhdoj ta pershkruaj me tej kete vend te pakrahasueshem...

Dhe mesa duket udhetimit imagjinar po i vjen fundi. Dritat po shuhen dale-ngadale dhe mendjen time po e mbulon erresira e pafund. Perseri kam frike, por imagjinata me thote, -“Mos ki me frike, udhetimi imagjinar ne kohe qe doja te te tregoja mbaroi me sukses.” Per sot kaq ishte aventura. Takohemi ne udhetimin tjeter ne kohe, qe jam e sigurt do te pelqeje akoma me shume.”

Vepra te ngjashme

Pranvera Autori: madita syla · Lloji: Ese pershkruese · Tema: pranvera freski e zemrave tona "Pranvera frski e zemrave tona" Pranvera nje stine aq e bukur qe me natyren e saj ajo te mahnit.Ne pranverë cicerima e zogjeve nuk ndalet.Me freskine e saj ajo i buzeqesh zemrat e te gjitheve.Pranvera stina me e bukur e vitit qe fillon me 21 mars dhe ...	VELLAI DHE MOTRA Autori: ALEHANDRA · Lloji: Ese pershkruese · Tema: VELLAI DHE MOTRA TE VDESESH ESHTE NORMALE POR TE VDESESH PER VELLAIN ESHTE FANTASTIKE . VELLAI ESHTE ENGJELLI QE TE MBRONE POR ESHTE EDHE AI QE ME SHUME XHELOZONE.AI PER MOTREN E JEP JETEN SIC E JEP MOTRA PER TE ♥. TORNADOT JANE TE FUQISHME POR KUR NUK MUND TE MPOSHT...
agimi Autori: mirlind hasangjekaj · Lloji: Ese pershkruese · Tema: per agimin e bardh qe delne mengjes agimi i bardh delne mengjes me re te medha Me re te bukura dhe ngjyre te hirit pastaj del dielli dhe me rreze te forta	Jam... Autori: Dorina.D · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Jam... Nje dite e re po fillon, si dielli dhe 365 henat qe jane per mua. Jane rrezet e para te nje jete te re dhe kane erdhur te me thone qe jo vetem ne horizont agon. Gjithashtu agon ne zemer ndoshta e pushtuar nga erresira, agon pertej humbjeve, dhimbjeve dh...
Ditet e Dimrit Autori: Filanja · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Dimri Sot ishte nje nga ditet e acarta te dimrit. Ishte aq ftohte saqe dhe ne Vlore po binte pak bore. Kudo qe shkoje shihje njerez qe ishin veshur me xhupa te trashe. Duke qene se temperaturat ishin shume te uleta u vendos qe shkollat te mbylleshin per 3 dite....	Nata ne qytetin tim Autori: Klea Konci · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Nata Ne qytetin tim po bie nata. Hena po shnderrit ne qiell me fort se cdo yll. Gjithsesi me se shumti une i ngre syte nga qielli per yjet. Ne mos ndonjeri shkelqen me fuqishem sonte apo ndonje nga ta po shuhet. E trishte... ndersa ylli shuhet ne shprehim desh...
Dimri filloi Autori: Valdrina Hafizi · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Dimri në qytetin tim U zgjova në mengjes si çdo ditë të përhershme.Shkoj me vrap të hapë dritaren,po ç'të shoh? Një borë e lehtë kishte mbuluar kopshtin tim.Me të vërtetë mu kënaq zemra kur pashë se kishte rënë borë.Ishte datë 30 nëntor,shoqja ime kisht...	familja ime Autori: Dritan Idrizi · Lloji: Ese pershkruese · Tema: ese per familjen Familja ime perbehet nga 5 persona, une babi , mami, dhe 2 motrat .Ato jane personat me te shtrejnte pa te cilet nuk do t’ia dilja kurre mban. Babi ashtu sic cilesohet si shtylla e familjes eshte bere edhe per mua nje shtylle e forte tek e cila une mba...
Gjyshi im Autori: Edonis Buzhala · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Gjysh,Dashuri Personi me zemren me te madhe ne kete bote,personi qe me degjonte sa here flisja kot,personi qe me tregonte perralla qe tme zinte gjumi,personi i vetem qe ngado qe shkonte sa here qe me shikonte kishte gjithmon nje tufe me lule per mua,personi qe me eduk...	Jeta Autori: erza · Lloji: Ese pershkruese · Tema: jeta e njeriut Në jetë ka shumë ëndrra dhe deshira te cdo kujt keto ëndrra duhet te jenë te verteta kur nje ënderr nuk plotesohet bota te duket se është boshe...........Por ti vetë duhet të jesh plotesuesi i kesaj ëndrre prandaj duhet të mesojmë sa më shu...
ligji dhe ne Autori: gilda ruci · Lloji: Ese pershkruese · Tema: ligji dhe ne Mendimet e mia shkuan larg...NUK po gjeja dot rinisjen e tyre..U mundova ... POR me kot ...po e nis me komunitetin ku une jetoj. Jetoj ne nje komunitet qe gjerat ne pergjithesi shkojne mire,packase ka edhe momente ose ngjarje qe prishin rrjedhen e qete ...	Kitara Autori: Esnaida Mullaj · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Pershkrimi i nje objekti (Kitara) Nese do te flisja per boten muzikore, e para gje qe me shfaqet ne mendje eshte kitara, kjo vegel muzikore pa te cilen muzika do te ishte e manget. Pamja e saj eshte vertet nje enigme. Eshte e pabesueshme te mendosh qe nga je dru te cilit i eshte dhene nje...
dashuria Autori: ornela · Lloji: Ese pershkruese · Tema: dashuria dashuria eshte nje ndjenje shume e bukur, e cila lind dhe zhvillohet gradualisht, por shume shpesh ndodh qe te linde edhe me shikim te pare. boten e sheh me nje sy tjeter. gjithcka duket shume e bukur, jeta te duket fushe me lule. per te ben gjera nga me...	Kush e solli Doruntinen Autori: Iva · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Doruntina dhe Konstandini Në një fshat të largët jetonte një grua e re me 10 fëmijët e saj me 9 djem dhe 1 vajzë.Erdhi koha që nëna të martonte vajzën e saj të vetma Doruntinën.Doruntina ishte aq e bukur saqë bukuria e saj kishte marr zemrën e shumë djemve që kis...

Komentet e fundit!

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

Shto komentin tend per vepren e mesiperme!

Last name

Emri:

Email:

Komenti:

Pyetje sigurie

Sa eshte shuma e ketyre dy numrave: 1 + 2 =