Data e postimit: 2014-01-12 07:15:52 Lexime: 36351

Jam duke udhetuar me imagjinaten time nje nje vend te ngjashem po krejt ndryshe vendit ku jetoj. Jam duke shkuar ne nje bote tjeter,aspak te ngjashme me planetin toke. Po shkoj me nje shpejtesi shume te madhe qe me fut friken, por imagjinata ime sme lejon te kem frike. Ajo eshte si nje mburoje mbrojtese e cila me mbron nga cdo gje qe mund te me frikesoje. E degjoj, po me peshperit ngadale ne vesh: - “Mos ki frike, po udhetojme ne kohe, ne nje kohe shume te vecante qe asnje njeri nuk mund ti rezistoje, as vete une qe jam imagjinata jote.” “Vetem prit, ki durim, jemi shume afer.”

Nuk shikoja dot asgje. Mendja ime ishte e bllokuar. Ishte vetem erresire e pafund. erresire qe te linte pa fryme. Frika po me ngacmonte perseri, por papritur u shfaq nje drite. U shfaq nje drite ne ate bote te re, ne ate planet qe ishte vetem brenda mendjes time. Drita me mbushi me fryme. Ajo bote jashtetokesore po me pelqente. Kishte shume drita te cilat ngjasonin me njera tjetren. Ndodheshin kudo, ne cdo vend. Nuk ishte nje planet si gjithe te tjeret. Koha atje nuk nxitonte. koha te priste ty. Koha priste cdo mendim tendin me kenaqesine me te madhe. Koha ishte si oksigjeni, thjesht nuk mund te jetoje pa te. Qielli ishte roze dhe me re ta argjendta qe fluturonin ne kohe. Ajri kishte aromen e mijerave embelsirave. Pemet ishin te veshura me fruta floriri dhe te shdritshme. Rruget nuk ishin thjesht rruge, por rruge te cilat te conin ne kohe te ndryshme. Atje mund te ndjeje paqen, atje nuk kishte zhurma, atje te shoqeronin vetem ndjenjat e kohes se lumtur. Njerezit, edhe pse smund ti quaj njerez sepse ishin qenie me fytyra engjellore te cilet kishin ndjenja te pastra qe skishin fund. Syte e tyre ishin te kristalte dhe mund te shikoje kohen brenda tyre, sigurisht vetem kohen e lumtur sepse atje nuk ekzistonte koha e trishtuar. Cdo gje ishte perfekte, cdo gje qe te rrethonte te mbushte me fryme dhe te bente te enderroje me sy hapur. Ajri qe te prekte lekuren te krijonte nje ndjesi teper terheqese, sepse te tregonte kohet me te bukura qe kishin kaluar dhe kohet akoma me te bukura qe do te vinin. Liqenet ishin si pasqyra te larta dhe te thella. Ne thellesine e ketyre liqeneve fshihej nje mister. por kete mister mund ta zbulonte cdo qenie qe shkonte atje. Mjaftonte vetem qe te hidhje syte mbi liqen dhe do te shikoje qarte fytyren tende, dhe me pas do te shikoje te ardhmen e cila koha kishte rezervuar per ty. Vetem koha qendiste te ardhmen tende, askush dhe asgje tjeter nuk mund ta bente. Koha, sepse ishte gjeja me e rendesishme qe asnjehere nuk do te shuhej, dhe qe gjithmone do te te priste. Do te te priste pa te kerkuar asnje arsye, asnje sqarim, asnje fjale. Do te te priste sepse koha atje mbizoteronte nga gjithcka tjeter. Dhe ti ndjeheshe e c’liruar, e gezuar dhe sikur ishe e uruar nga zoti.

Te gjithe qeniet ne ate bote aq perfekte ishin njelloj. Nuk kishte diferenca, nuk kishte kategori shtresas, nuk kishte ngjyra, nuk kishte perbuzje, nuk kishte ofendime. Te gjithe ishin te barabarte. Ishte si nje magji qe koha me inteligjencen e saj kishte krijuar. Koha bente cdo gje qe ti deshiroje. Fjala “Jo” nuk ekzistonte. Cdo enderr beheshe realitet. Jetoje ne nje menyre qe asnjehere nuk e kishe imagjinuar. Ne ate bote aq unike nuk kishte stres, merzitje dhe lote. Te gjitha keto koha i kishte zhdukur ne humnerat me te thella dhe me te erreta qe ekzistonin ne univers. Ato nuk do te vinin me kurre ne ate planet. Koha bente gjithcka per qeniet qe ekzistonin ne ate vend aq te mrekullueshem. Atje nuk mungonte asgje, te gjitha ishin ne vendet e tyre, dhe kur i kerkoje ato te vinin vete. Edhe yjet te degjonin kur kerkoje nje deshire dhe me xhentilesen e tyre binin vete nga qielli vetem per te shikuar te gjithe krijesat te gezuara dhe te lumtura. Edhe lumenjte edhe malet te degjonin dhe te jepnin keshilla. Edhe lulet te qetesonin me aromen e tyre. Edhe pemet te tregonin rruget qe ti doje te gjeje. Gjithcka qe te rrethonte ishte nje ndihme per te gjithe qeniet me fat qe jetonin ne ate planet kaq hyjnor. Nuk mund ta besoja. Cfare vendi ishte ai? Mos ndoshta ishte vete Parajsa? Ndoshta ishte me teper se kaq. Ishte nje vend perallor qe as fjalet nuk i gjen dot per ta pershkruar. Qetesia mbizoteronte ne te gjithe trupin tend dhe mendjen tende. Lumturia prekte cdo qelize tenden dhe gezimi te ndriconte syte dhe fytyren. Nuk e kuptoje se nga vinte e gjithe ajo qetesi dhe harmoni. Ishte e pamundur po mos te buzeqeshje. Buzeqeshje me cdo gje qe merrte fryme. Atje gjithcka merrte fryme. E gjithe natyra, I gjithe horizonti merrte fryme. Nata ishte magjike. Kishte yje te panumerueshem, te vegjel dhe te medhenj te cilet kercenin dhe luanin me henen madheshtore, ne menyre qe krijesat te flinin dhe te enderronin me ata derisa te dilte dielli ne mengjes. Dhe keshtu ndodhte nate pas nate. Dita dhe nata ishin magjike, dhe mezi prisje qe te vinin. Nuk ka fjale qe te vazhdoj ta pershkruaj me tej kete vend te pakrahasueshem...

Dhe mesa duket udhetimit imagjinar po i vjen fundi. Dritat po shuhen dale-ngadale dhe mendjen time po e mbulon erresira e pafund. Perseri kam frike, por imagjinata me thote, -“Mos ki me frike, udhetimi imagjinar ne kohe qe doja te te tregoja mbaroi me sukses.” Per sot kaq ishte aventura. Takohemi ne udhetimin tjeter ne kohe, qe jam e sigurt do te pelqeje akoma me shume.”

Vepra te ngjashme

Jeta prane TV Autori: Anonim · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Jeta prane televizorit Televizori eshte nje mik shume i mire per te gjithe.Nje mik i kohes se lire,i mbushur me plot programe te larmishme,me filma,emisione,cat LIVE e deri tek telenovelat.Nje shumellojshmeri e programeve qe mundeson televizori ka terhequr shume njerez pas tij...	Ne zemren time jeton fjala liri Autori: I.H. · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Liria Ne zemren time jeton fjala liri -Cka eshte liria? Liria eshte nje koncept i veshtire per tu artikuluar,por qe cdo kush e di se cka do te thote. Ajo perjetohet ne cepat me te thella te trurit,zemres dhe shpirtit tone dhe manifestohet me b...
Ti o njeri i mire qe lufton per dashurin... Autori: Danjela · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Vleresimi i vetes Si mund te shkaterohet njeriu kaq ngadale . . Qetesisht ashtu si format e henes cdo muaj cdo kohe nuk mbeten njelloj ? A thua te mos i ket mbetur gje tjeter per te ber ? A thua te jet kaq i heshtur dhe te pajtohet me fatin e henes .. gjithmone te njejtat ...	E ardhmja qe dua Autori: Anonim · Lloji: Ese pershkruese · Tema: E ardhmja qe dua E ardhmja është ajo që më pret, ajo për të cilën unë po përgatitem. Është e vërtetë se secili nga ne, e ka në dorë të vet të ardhmen e tij. Është si ndërtimi i një pallati gjigant. Me të vërtetë që nëse e sheh në vija të trasha...
Vjeshta Autori: Ilirjana · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Kosova Ditet e nxehta te veres shkuan tani po i asfrohemi nje stine te ftohte e shum te merzitshme .ditet e kesaj stine jane shum te shkurtera. Qdo gje vyshket e thahet nuk kemi me gjelbrim si ne ver.koha nuk kalon fare vjeshta te ben te ben te ndihesh e vetmua...	Marredhenia ime me shkollen: Si eshte dh... Autori: KLARISA OSMANI · Lloji: Ese pershkruese · Tema: shkolla Ese: Marredhenia ime me shkollen. Si eshte dhe si duhet te jete. Shkolla eshte vendi ne te cilin njeriu kalon gjysmen e dites, dhe keshtu, dite pas dite, pothuajse gjysmen e jetes se tij. Pa shkolle “nuk ka jete”; kjo eshte edhe nje nder arsyet perse...
Fshati im Autori: klasa jemm · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Fshati im >>>>>> zogjt po na zgjojn hajde qohuni po thojn Se pranvera erdh lule duhet me mbledh oh sa te dua ty o fshti im si ty s ka askund ty te duam shum e shum	Shoku/shoqja Autori: Olaaa · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Shoku Shoku im i ngushte i cili u dashurova me te. Ai per te cilin do te jepja jeten. Ai me te cilen kaloj diten.Ai me te cilin zihemi per disa dite dhe pajtohemi prap.Por une nuk do te jetoja pa shakate e tij .Nuk do e kaloja jjeten pa te.Une nuk mungoj asnjeh...
pranvera Autori: ola · Lloji: Ese pershkruese · Tema: pranvera pranvera eshte nje nga stinet me te bukura te vitit.Pranvera nënkupton rizgjimin e qiellit, buzëqeshjen e luleve, zhurmën e zogjve dhe ripërtrirjen e natyrës. Zëri i hapave të pranverës prish gjumin e dimrit dhe natyrën e kaplon aroma, freskia dh...	autobiografia Autori: Anamika · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Kush jam une ? Une Quhem Anamika . Jam nje vajze 15-vjecare dhe kam lindur me: 26/02/2000. Jam ne kete bote te madhe per te qene ose per te arritur te jem nje perzonazh pozitiv i saj . Qe e vogel endrra ime ka qene te behesha nje balerine e zonja . I'a arrita qellimit ...
ese kimie Autori: fatjon · Lloji: Ese pershkruese · Tema: shqiperia …………….Nje kohe lufterash , pergjakjesh, vrasjesh masakrash , lotesh Smund te te shihte syri vecse vrasje pushtime , nuk degjoje gje tjeter pervec te krisurave te armeve , kemba shkelte vec ne vende te minuara. Nje periudhe tranzicioni per te g...	prralla pasqyra e jetes sone Autori: aaaaaaaaaaaaaa · Lloji: Ese pershkruese · Tema: prralla cfare eshte ne jeten tone te perditeshme shpesh tregojme peralla te ndryshme .keto perralla ne vetvete perfaqesojne jeten tone ne te gjitha dinmensijonet se saj.jeta jone eshte krahas te tjerave nje loj,nje krijmtari apo nje perralle.jeta si nje gezim dhe trishtim,ci...
Dashuria per gjyshen Autori: Elvira Behluli · Lloji: Ese pershkruese · Tema: sa te dua gjyshe Zemra ime ishte e plot,e bukur dhe e fort por papritmas nje pjes prej saj u zhduk dhe ra ne tok.Rash ne shtrat me shpres qe nesra do te shkoj te visitoj gjyshen time.Ne ate mengjes edhe dielli i kishte leshuar rrezet e tij por nje telefonat arriti dhe tha...	Nena Autori: Xhesilda Paja · Lloji: Ese pershkruese · Tema: Nena Nëna ! Vetëm fjala “NËNË” të mbush me një pozitivitet që nuk mund ta shpjegosh. Ka kaq shumë gjëra për të thënë, sa nuk di nga t’ia filloj, por dicka është e sigurtë , nuk ka fjalë që mund ta shprehë mirënjohjen që...

Komentet e fundit!

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

Shto komentin tend per vepren e mesiperme!

Last name

Emri:

Email:

Komenti:

Pyetje sigurie

Sa eshte shuma e ketyre dy numrave: 1 + 2 =